bloglara girilmenin yassak olduğu şu günlerde kendimi gerim gerim germenin türlü yollarını kovalıyorum.
dün akşam athenanın arsız gönül klibini izledim ve huysuzluğumun, her mimiğe, her coşkuya bir kulp bulmamın sebebini uykusuzluğuma bağladım. 10 dakka önce tekrar denk geldim. tey allam ya.
biter bitmez kanal değiştirdim ve serdar ortaçın bi şarkısının sonuna denk geldim. bitti diye üzüldüm iyi mi. iğrençlikse onun da doğalı var. izliyceksem onu izleyeydim bari. çalışılmamış angutluk.
allah kimseyi şaşırtmasın. o hırsla açtım kral tv izledim. karadeniz olanından. orda da kamuflajlı berele mereli bi abla aninden ödümü kopardı. yemişim tivisini.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder